:::third eye NOT blind:::

คราวที่ไปเชียงใหม่เมื่อปลายเดือนที่ผ่านมา เราขนซื้อโปสการ์ดเอาไว้เพียบเลย...

ไม่ใช่ว่าบรรยากาศเชียงใหม่ทำให้ครึ้มอกครึ้มใจจนอยากเขียนโปสการ์ดตามอย่าง 'ไข่ย้อย' หรอกนะ แต่เวลาปกติ-ธรรมดาเราก็ชอบอ่านโปสการ์ดที่ใครๆ ส่งมาให้อยู่แล้ว (แม้จะมีนิสัยเสียตรงที่ไม่ค่อยได้เขียนอะไรตอบกลับไปเลยก็เหอะ) พอจากที่จากถิ่นไปไกลบ้าน ก็เลยเกิดอาการ 'อยากจะบอกใครสักคน' ขึ้นมาทันที... 

ที่อยู่ของเพื่อนพ้องน้องพี่ก็อุตส่าห์ไล่โทรถามทีละคน แถมจดไว้ในสมุดอย่างดีอีกต่างหาก แต่สุดท้ายก็ไม่มีเวลานั่งลงบรรจงเขียนอะไรถึงใครได้เลยสักคน ค่าที่เวลามีน้อย - ต้องใช้สอยอย่างประหยัด แค่นั่งคุยกับเพื่อน ไถ่ถามทุกข์สุข ก็หมดเวลาแล้ว โปสการ์ดหลายแผ่นก็เลยว่างเปล่า ทั้งที่จริงๆ แล้วมีเรื่องราวอยากจะบอก-อยากจะเล่าเต็มไปหมด...

พอมีโอกาสได้ไปหัวหินกับที่บ้าน ก็หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องส่งกระดาษแผ่นบางๆ หาใครต่อใครให้เป็นเครื่องยืนยันความระลึกถึงของเราเสียหน่อย แต่กลายเป็นว่าความตั้งใจที่ว่ามาก็สูญเปล่าอีกจนได้...

กลับจากทะเลหัวหินคราวนี้ก็เลยมีโปสการ์ดรูปวิวชายหาดเชยๆ ติดกระเป๋าเรามาด้วยหลายแผ่น

ข้างหลังโปสการ์ดมีข้อความเขียนอยู่เต็มไปหมด บางแผ่นต้องเว้นที่ว่างข้างล่างชื่อผู้รับด้วยความจนใจ เพราะไม่ได้เอาสมุดจดที่อยู่ติดมือไปทะเลด้วยซะอย่างนั้น  

ส่วนโปสการ์ดอีกบางแผ่นยังไม่ได้ติดแสดมป์ หลังจากที่ตระเวณถามตามเซเว่นอีเลฟเว่นทั้ง 4 ร้าน แล้วก็เดินไปถามที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแถวโซฟิเทล ปรากฏว่าแสตมป์สำหรับส่งในประเทศไม่มีเหลือเลยสักดวง จะมีก็แต่แสตมป์สำหรับส่งไปต่างประเทศ ราคา (ดวงละ) 13 บาทถ้วน

ต่อให้คิดถึงกันสักแค่ไหน แต่ความงกก็ไม่เคยปรานีใคร...จริงๆ นะ

รู้สึกขึ้นมาตะหงิดๆ เหมือนกันว่าความคิดถึงของเราช่างอาภัพเสียจริงๆ จะส่งไปให้ใครก็มีอุปสรรคหลายอย่างซะเหลือเกิน แต่ถึงที่สุดก็นึกเข้าข้างตัวเองขึ้นมาได้ว่าไม่จำเป็นต้องหาสื่อกลางที่ไหนก็ได้นี่ พอกลับถึงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ ก็ค่อยแวะเอาไปส่งให้ 'ถึงมือผู้รับ' แบบไม่ต้องง้อบุรุษไปรษณีย์--เท่านี้ก็เป้นอันเรียบร้อย

ระหว่างทางกลับบ้านก็เลยชื่นบานในหัวใจ (ลั้นลา ลั้นลา) จนกระทั่งหยุดแวะพักกลางทาง และได้โทรหาคนบางคนเท่านั้นแหละ เป็นเรื่องขึ้นมาทันทีเลย...

เสียงห้วนๆ ตอนรับสายมันก็แย่พออยู่แล้ว ที่ร้ายกว่านั้นคือความเงียบที่เจือความหงุดหงิดให้ได้รู้สึกกันแบบไม่มีปิดบัง ทั้งที่อุตส่าทำตลกกลบเกลื่อนก็ไม่ได้ผล เราเลยได้แต่วางสายลงไปอย่างเซ็งๆ

อารมณ์ดีๆ ที่ตักตวงมาเต็มที่จากหัวหิน--หดหายไปกว่าครึ่ง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว มันก็ผ่านพ้นไปแล้วแหละนะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะฟูมฟายตามหลัง (อันนี้เข้าใจ - แต่ยังไม่อาจ 'ทำใจ') ก็เลยอดคิดไม่ได้ว่า--บางทีมันอาจจะดีกว่า--ถ้าเราเลือกที่จะส่งโปสการ์ดแผ่นนั้นไปแทน

เพราะในระหว่างที่กำลังรอลุ้นว่าความรู้สึกจะส่งถึงมือผู้รับ ณ จุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยหรือเปล่า เราก็ยังได้รื่มรมย์กับความคาดหวังและเป็นสุข ต่อให้เราเขียนที่อยู่ไม่ชัด หรือกรณีที่ 'ผู้รับ' ไม่ได้รออยู่ที่ปลายทางอีกแล้ว ความรู้สึกที่อยู่ในโปสการ์ดแผ่นนั้นก็ยังมีโอกาสตีกลับมาหาเราเหมือนเดิม

อย่างน้อยที่สุด เราก็ยังมีเวลาเพิ่มขึ้นอีกนิด-ไว้สำหรับทำใจรับมือกับความผิดหวัง...

อาจเพราะด้วยเหตุนี้แหละมั้ง...  

ตอนที่วางสายและจ้องหน้าจอมือถือแบบงงๆ เมื่อตอนบ่าย เราก็เลยนึกขึ้นมาได้ว่า

'ถ้าโลกนี้มีเครื่องมือกำจัดฝัน'

มันคงจะมีหน้าตาคล้ายๆ โทรศัพท์นี่แหละ

*คำเตือน*

บล็อกวันนี้เต็มไปด้วยความอัดอั้นและหมักหมม ถ้าชีวิตใครเครียดอยู่แล้ว ไม่ควรอ่านนะจ๊ะ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

ถ้าความสามารถในการชอปปิงคือดรรชนีชี้วัดความสามารถในการจัดการและบริหารเวลา... คนบางคนคงจะเกิดมาพร้อมความสามารถชนิดนี้ (บางทีเราอาจเรียกมันว่าพรสวรรค์ก็ได้) ยิ่งใครสามารถเดินชอปปิงได้โดยไม่เหน็ดเนื่อย และสามารถหาเหตุผลประกอบการซื้อของได้อย่างน่าเชื่อถือและสมเหตุสมผล ก็จะยิ่งเป็นความสามารถส่วนบุคคลที่ไม่อาจเลียนแบบได้เข้าไปใหญ่

ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา ชีวิตเราตกอยู่ในวังวนแห่งการชอปปิงที่หนักหนากว่าครั้งไหนๆ เพราะ 'น้ามา' Marilyn กับ 'ลุงบัติ' Buddy ที่เป็นเพื่อนของ 'มาดามภา' (หรือ Mama ของเรา) บินตรงจากแคนาดามาเที่ยวเมืองไทย มาดามภา อาเจ้ และเราก็เลยต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี พาแขก (ฝรั่ง) ทั้งคู่ไปเปิดหูเปิดตาทั่วบางกอก

แต่แค่วันแรกก็แทบตาย เพราะน้ามากับลุงบัติแกไม่ตื่นเต้นกับเมืองที่มีแต่รถติดอย่างกรุงเทพ และแกก็เพิ่งจะกลับจากภูเก็ตหลังจากฉลองวันครบรอบ 30 ปีที่แต่งงานกันมาเรียบร้อยแล้ว (ทำได้ไงวะ?) ทำให้เราหมดเรื่องคุยไปโดยปริยาย

อะไรๆ ก็ดูไม่น่าสนใจไปเสียหมด ซึ่งจริงๆ แล้วคนที่ตัดสินใจจะออกไปท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาน่าจะทำใจเผื่อความไม่สะดวกสบายทั้งหลายแหล่ไว้บ้างไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเราต้องการทุกอย่างที่เพียบพร้อมสะดวกสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเอง...ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไม่นอนอยู่บ้านซะล่ะ?

บรรยากาศภายในรถเป็นไปอย่างอือๆ ออๆ อยู่สักพัก และก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่ออาเจ้พาทุกคนไปถึงห้างสรรพสินค้า...

และแล้วมหกรรมชอปปิงมาราธอน (แห่งชาติ) ก็เกิดขึ้น!

มาดามภาและน้ามาเป็นเพื่อนที่เข้าขาและส่งเสริมอุดมการณ์ Shop Till We Drop ได้อย่างสูสีเท่าเทียมยิ่งนัก!

เอาแค่วันแรก (พุธที่ 12) ลงจากเครื่องตอนเที่ยง พาน้ามากับลุงบัติเอาของไปเก็บที่โรงแรม จากนั้นก็ขับรถพาทั้ง 2 คนชมวิวทั่วกรุงเทพ และเริ่มต้นชอปปิงราวๆ 3 โมงกว่า

เจ่เจ้กับเราต้องหิ้วของตามมาดามภาและน้ามาไปจนถึง 1 ทุ่ม จากนั้นก็ขับรถกลับไปรับลุงบัติที่ตัดช่องน้อยแต่พอตัว (นอนหลับเอาแรงที่โรงแรมอยู่คนเดียว) ไปกินอาหารค่ำที่เชียงการีลา

กินเสร็จก็ไปตะลุยชอปกันต่อที่สวนลุมไนท์บาร์ซา เข้าซอยโน้นออกซอยนี้จนห้าทุ่มกว่า ขาเรางี้ลากจนเกือบจะหลุด เจ่เจ้ก็หน้ามืดจะเป็นลมเพราะเหม็นกลิ่นเต่าฝรั่ง แต่ก็ยังคงต้องเดินชอป (เพื่อบุพการี) ต่อไป (ด้วยสปิริตแรงกล้า)...

กว่าจะถึงบ้านคืนวันนั้นก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าๆ (สลบทันทีที่หัวถึงหมอน)

เช้าวันที่ 13 เมษา ตื่นแต่เช้าไปรับน้ามาลุงบัติ เราลอยตัวเหนือปัญหาได้ด้วยการนั่งเป็นเนวิเกเตอร์ (ที่หลับๆ ตื่นๆ เกือบจะตลอดเวลา) แต่อาเจ้กับอาเฮียต้องขับรถกันคนละคัน และต้องขับยาวไปถึงราชบุรีเพื่อพาลุงบัติ น้ามา มาดามภา ไปถึงตลาดน้ำ

พอไปถึง แทนที่จะได้เล่นสงกรานต์ชุ่มฉ่ำๆ ก็กลายเป็นว่าเราต้องอาบเหงื่อต่างน้ำแทน หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังลงเรือ ขึ้นเรือ ลงเรื่อ (แล้วแต่ว่าแขกบ้านแขกเมืองและมาดามภาอยากจะหยุดตรงไหน) ขากลับจากตลาดน้ำก็เลยมีทั้งผลไม้ ของฝาก งานฝีมือ และ ฯลฯ กองพอกพูนอยู่ท้ายรถอีกตามเคย

วันที่ 14 คิดว่าจะรอดพ้นจากการชอปปิง แต่ก็ไม่ เพราะมาดามภาต้องซื้อเสบียงไปตุนไว้ที่โน่นด้วย คราวนี้มาดามภาได้โควตา shipment ทางเรืออีก 600 กิโล มาดามเลยกะว่าจะตุนของแห้งเผื่อกินได้ไปอีก 6 เดือน (โอ้! แม่เจ้า) วันนี้ทั้งวันก็เลยต้องใช้เวลาซื้อของสดของแห้งและของใช้ สรุปก็คือต้องวนเวียนอยู่ในฟิวเจอร์ปาร์ครังสิตตั้งแต่เช้ายันบ่าย

ที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือตอนที่กำลังรออาหารอยู่ในร้านเฝอ มาดามภาไม่อยากนั่งเฉยๆ ก็เลยไปเดินดูอะไรข้างนอกแป๊บนึง... เพียงชั่วเวลาที่ในครัวจัดแหนมเนืองมาให้ มาดามภาก็ได้จานชามกระเบื้องมาอีก 3 โหลจากร้านในละแวกเดียวกัน!

ก่อนขึ้นเครื่องวันที่ 15 มีเวลาเหลืออีก 2 ชั่วโมงก่อนขึ้นเครื่อง มาดามภาอยากให้น้ามาไปดูผ้าฝ้ายปูโต๊ะแบบทอมือที่ฟิวเจอร์ปาร์ค เพราะเมื่อตอนที่มาดามภาไปชอปวันนั้น น้ามาไม่ได้ไปด้วย มาดามภาบอกว่าจะไปซื้อแค่ผ้าปูโต๊ะเดี๋ยวเดียวเท่านั้นแหละ!

…แต่ขากลับเราต้องหิ้วทั้งผ้าปูโต๊ะ หมอนหนุนคอ มะขาม 7 โล ลิ้นจี่ 2 โล และแก้วมังกรอีก 1 โล มาแพ็คต่อที่ลานจอดรถสนามบินดอนเมืองด้วย...

การชอปปิงช่างเป็นศาสตร์ที่เข้าใจยากจริงๆ นะ!

ข้าวของบางอย่าง เราไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องซื้อ แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านการชอปปิงจะสามารถหาเหตุผลอันชอบธรรมมาประกอบการซื้อได้อย่างง่ายดาย และเราก็ไม่มีโอกาสเถียงได้เสียด้วยสิ

เวลาที่เราท้วงว่าเดินดูทั่วๆ ก่อนไม่ดีกว่าหรือ เผื่อจะเจอที่ถูกกว่า มาดามภามักจะให้เหตุผลอย่างคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนว่า ถ้าเกิดไม่เจอร้านที่ขายถูกกว่า และกลับมามีคนซื้อของที่เราอยากได้ไปแล้วล่ะ จะทำยังไง? เราก็เลยบ้าใบ้อับจนคำตอบอีกเช่นเคย และต้องทนอึดอัดกับการชอปปิงมาราธอนต่อไป

หรือบางที...ความสนุกสนานท้าทายในการต่อรองราคากับพ่อค้าแม่ขายอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้การชอปปิงไม่ได้เป็นแค่การซื้อหาของใช้ธรรมดาๆ แต่มันคือการสร้างความเร้าใจให้กับชีวิตอย่างหนึ่ง?

การเดินอย่างอดทนและยาวนานจะทำให้อะดรีนาลินในร่างกายฉีดพุ่ง แถมยังอาจจะได้เรียนรู้เรื่องการวิเคราะห์ความเสี่ยงด้วยว่าถ้าตัดใจซื้อในราคานี้ มันจะมีร้านอื่นที่ขายต่ำกว่าราคาที่เราซื้ออยู่อีกหรือเปล่า และในกรณีที่เราต่อของต่ำกว่าราคามากๆๆๆ แม่ค้าที่ขายของให้เราจะเกิดอยากบริหารฝึปากด้วยการด่าเราบ้างหรือเปล่า

แต่ก็เอาเถอะ ถึงที่สุดแล้ว การชอปปิงและการใช้ชีวิตก็ไม่ได้แตกต่างกันนักหรอก...

ถ้ามองการชอปปิงในแง่ดี มันคือการที่เรารู้ตัวว่าเรามีต้นทุนในชีวิตแค่ไหน เราก็ใช้จ่ายออกไปเพื่อกระจาย ‘สิ่งที่เรามี’ ไปให้คนอื่นบ้าง เพื่อที่เขาและเราจะได้มีต้นทุนที่ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก และเราก็ได้อะไรบางอย่างเพิ่มเติมมาในชีวิตด้วย

การชอปปิงก็คือการสร้างปฏิสัมพันธ์อย่างหนึ่งกับผู้คนนั่นแหละนะ.. เพียงแต่มันเป็นการสร้างสัมพันธ์ที่มี ‘เงิน’ เป็นตัวกลาง…เท่านั้นเอง